Blijf uit mijn buurt! – Gastblog

gastblog blijf uit mijn buurt

Twee vrouwen die samen een relatie hebben? Dat kon er bij mij niet in tot dat ik zelf verliefd werd op een vrouw en voor mijn gevoel mijn hele wereld veranderde. Ik was 17 jaar, maar ik moest er absoluut niets van hebben. Toen vond ik dat ‘zulke mensen’ absoluut uit mijn buurt moesten blijven. Het zal vast de puberteit geweest zijn, maar toen ik hoorde dat er twee meiden uit het team – waar ik mee trainde – een relatie hadden ontweek ik ze gigantisch. Ik vond het vies, raar en achterlijk maar zo denk ik nu uiteindelijk helemaal niet over mijzelf. Want wat is er raar aan? Je bent jezelf en je hoeft je er niet voor te schamen!

Andere opvoeding

Ik had geen ervaring met mensen die op hetzelfde geslacht vallen en achteraf denk ik dat het deels door mijn opvoeding komt. Ik woonde in een dorpje ver van de grote steden en ik werd er in het dagelijks leven nooit mee geconfronteerd. Thuis heerste er voor mijn gevoel een soort taboe op. We spraken nooit over relaties, laat staan over op hetzelfde geslacht vallen. Het werd niet besproken en voor mijn gevoel niet ‘geaccepteerd’.

De acceptatie

Toen ik me de dag na carnaval besefte dat ik in een dronken bui met een vrouw gezoend had, schaamde ik me dood. Dat hoorde niet en ik begon steeds meer aan mezelf te twijfelen, maar het gevoel van die avond was wel goed. Toen er van de andere kant interesse in mij was, voelde het steeds minder als raar en een fout. Ik begon het zelf te accepteren en het oké te vinden voor zover dat kan als 17-jarige. Binnen 1,5 maand werd alles erg serieus waaruit zelfs een relatie ontstond. Zelf had ik het geaccepteerd en durfde ik enkele mensen in vertrouwen te nemen om het te vertellen. Doordat vrijwel alle reacties in mijn omgeving positief waren, voelde ik mij steeds meer mijzelf. Ik was gelukkig, vrolijk en heel erg verliefd. Alleen kwam er nog één groot obstakel aan, en dat voelde als de grootste berg van de wereld om de volledige acceptatie te bereiken.

Ik voelde me alleen

Het grootste obstakel wat ik voor mij had was om het te vertellen aan mijn ouders. Doordat er thuis nooit over gesproken werd, had ik het gevoel dat het een enorme ruzie ging worden. Mijn ouders zouden er absoluut niet achter staan en dat bleek ook wel. Ik probeerde het gesprek te vermijden, maar omdat ik zo vaak van huis was, hadden mijn ouders echt wel in de gaten dat er iets speelde. Voordat ik het durfde te vertellen, kwamen zij er zelf achter en liep het uit op een gigantische ruzie. Zo’n heftige ruzie, dat ik ruim een week niet thuis heb kunnen wonen. Op dat moment voelt het echt alsof je alleen op de wereld staat. Na een aantal weken zagen mijn ouders uiteindelijk in dat het beter met me ging en dat ik een stuk gelukkiger was. Ze zijn het uiteindelijk gaan accepteren omdat ze merkte dat ik gelukkig ben en mij niet aan ga passen naar wat ze graag willen zijn. Ik was nou eenmaal niet het perfecte kind.

En nog steeds ben ik niet het perfecte kind. Mijn broertjes worden dan ook overal positiever in weggezet, omdat zij wel in het ‘normale’ plaatje passen. Zelf ontkennen mijn ouders het natuurlijk, maar ik accepteer het omdat ik nu eenmaal mijzelf ben.

Vooroordelen

Ondanks dat ik nu gelukkig vrijgezel ben, blijft het ook voor mij wel eens lastig. Zo wist iedereen op mijn vorige school het, mijn hele sportteam wist het en al mijn vrienden en vriendinnen hadden er geen problemen mee. Nu ik aan een nieuwe studie begonnen ben, vind ik het toch weer lastig om erover te praten. Gezien ik geen relatie heb, durf ik er toch niet snel over te praten met mensen die het niet van mij weten. Regelmatig hoor ik mijn klasgenoten praten over relaties en wat er tijdens het uitgaan allemaal gebeurt. Laatst hadden ze vooroordelen over een meisje dat met een ander meisje stond te zoenen. Dan krab ik toch even achter mijn oren en vraag ik me af waarom mensen er vaak negatief over denken. Gelukkig ben ik anders, iedereen is anders, maar ik ben… ik en daar ben ik blij mee!

Wil jij ook (anoniem) je verhaal delen op Seeitasajourney? Neem dan contact met ons op.

Volg:
Ayla van den Akker

Ambitieus, humoristisch, een keiharde werker en recht voor zijn raap, dat is Ayla. Ze heeft altijd haar zaken op orde en is goed in het verwoorden van haar gedachten. Deze levensgenieter vindt het dan ook super leuk om artikelen te schrijven voor Seeitasajourney.nl.

Find me on: Web | Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?