Ik vloog naar Aruba voor onze eerste date

Onze eerste foto samen op Aruba.

Het is vandaag 14 februari; Valentijnsdag… oftewel de dag van de liefde! Een goede reden om jullie ons verhaal te vertellen. Benieuwd hoe wij elkaar hebben leren kennen? Lees dan vooral verder.

Hoe het allemaal begon

Eind maart 2016 besloot ik een (betaald) profiel aan te maken op de datingsite Pepper. Ik was namelijk klaar met de niet serieuze mensen op Tinder; no offence voor de één op de honderd Tinder gebruikers die dit wel is. Na drie weken ‘Pepperen’, tussen het afronden van mijn studie door, kreeg ik een berichtje van een onwijs leuke meid (Ayla). Dat was meteen het begin van wekenlang whatsappen, bellen en Skypen. Skypen? Spreek gewoon lekker af zou je zeggen?! Uhm ja… die leuke meid met haar mooie lange haren en stralende lach, bleek nog drie maanden op Aruba te zitten.

Verliefd, zonder elkaar in het echt gezien te hebben

Na ongeveer anderhalve maand dagelijks contact te hebben, bleek er bij beide een gevoel te zijn ontstaan waar we geen afstand van konden nemen. Toen ik mijn scriptie eenmaal had ingeleverd had ik anderhalve week tot ik hem zou terugkrijgen en zou mogen verdedigen. Echter was ik op dat moment bezig met hele andere dingen… Bezig met een meisje op Aruba, het meisje van mijn dagdromen. Wat ga ik met die droom doen? Ga ik de gok wagen en vlieg ik die zaterdag nog naar Aruba of speel ik op safe en wacht ik tot ze terug is in Nederland?

Ticket naar Aruba geboekt

Na vele uren dubben en tranen van onzekerheid heb ik die vrijdagmiddag om 17.00 uur mijn ticket geboekt. De volgende ochtend 9.00 uur moest ik al op Schiphol zijn. Ik had alleen nog geen koffer, geen zonnebrandcrème, geen bikini en geen leuk jurkje waarmee ik indruk op haar kon maken! Stress to the max dus! Met de hulp van mijn lieve ouders en broertje had ik binnen enkele uren alles verzameld en was ik ready to go. De volgende ochtend 11 juni 2016 was het dan zover… Ik zou dit avontuur aangaan, helemaal alleen! Negen uur vliegen naar iemand die ik nog nooit had gezien… Op dat moment gaat er zoveel door je heen: “Wat als ze totaal anders is dan gedacht”, “Wat als ze straks niet op het vliegveld staat?”, “Wat als het niet klikt?” Wat doe ik dan?!

Negen uur later.., met een tussenstop op Bonaire, was het moment daar. Ik was geland en het zou niet lang meer duren voordat ik haar eindelijk in het echt zou ontmoeten! Ik had mijn koffer inmiddels gevonden en zag haar in de verte staan. Mijn hart bonkte in mijn keel van de spanning, allerlei vragen flitsten door mijn hoofd… had ik hier nou echt goed aan gedaan? Was dit dan wat ik wilde? Zou ze echt zo leuk zijn zoals ik mij al die tijd had voorgesteld? Was ik dan echt niet te naïef zoals sommige zeiden?

De eerste ontmoeting op het vliegveld

Ik nam een diepe teug lucht en besloot die laatste stappen te zetten richting mijn nieuwe avontuur, de deuren gingen langzaam open en daar stond ze..  zo mooi, met de tranen in haar ogen en haar stralende lach, die lach die ik herkende van haar foto’s. Ik was straalverliefd!

Een meisje zei tegen mij: volg je hart en dat is wat ik heb gedaan.

Het was inmiddels half acht ‘s avonds en na een lange, lange, lange knuffel en een aantal traantjes was de kop eraf. Eindelijk was ik daar… op Aruba… met het meisje van mijn dromen in mijn armen. Ik kan het gevoel van toen nog steeds niet omschrijven. De vonk, waar je natuurlijk op hoopt, sloeg bij het eerste oogcontact in ieder geval over en dat zorgde voor zoveel rust. Op dat moment viel er vooral een gigantische last van mijn schouders om meerdere redenen:

  1. Ze stond echt op het vliegveld op mij te wachten (ze had me ook kunnen laten zitten)
  2. Ze was écht zoals ik mij had voorgesteld (maar dan nog knapper en véél leuker!)
  3. De vonk sloeg over (daar hoefde ik me dus geen zorgen meer over te maken)

Natuurlijk was ik nog steeds onwijs zenuwachtig want ja ik voelde die vonk wel, maar voelde zij die ook? Enerzijds maakte ik mij daar niet heel druk over, aangezien ze wel met de tranen in haar ogen stond van geluk, maar toch… you never know!

Een date van zeven dagen

Vervolgens zijn we samen de auto ingestapt, zaten we hand in hand en genoten we volop van het moment. Volgens mij heb ik wel 10x gezegd: “IK BEN ER GEWOON ECHT!!!” Ik had een glimlach van oor tot oor en kon nog steeds niet beseffen dat dit allemaal realiteit was en geen droom waar ik binnen enkele minuten uit kon ontwaken.

Eenmaal bij haar appartement aangekomen was het toch wel even spannend. Normaliter ga je tijdens je eerste date een drankje doen en zeg je elkaar na twee uur weer gedag. Maar onze eerste date was van een heel ander kaliber. Wij maakte ons namelijk klaar voor een date van niet twee uur, maar zeven dagen lang op een prachtig eiland!!! En dan is het toch even afwachten hoe dat gaat. Je kunt je namelijk allerlei scenario’s in je hoofd halen wat er mis kan gaan. Maar als ik vertel dat onze eerste zoen nog geen twee uur na mijn aankomst plaatsvond, dan begrijp je wel dat het meer dan goed zat.

We hebben vervolgens samen pasta zitten eten die zij zelf had gemaakt. De buurmeisjes van Ayla kwamen al gauw één voor één langs om zich voor te stellen, want die waren natuurlijk al vanaf het begin op de hoogte wat er speelde tussen Ayla en mij. Ik had alle namen en gezichten al voorbij zien en horen komen dus het was onwijs leuk om ook hen te ontmoeten. Aangezien ik nogal last had van een jetlag, zijn we al kroelend ‘Orange is The New Black’ op bed gaan kijken en ben ik binnen vijf minuten in haar armen in slaap gevallen.

One happy island

Die volgende dag (zondag) heeft Ayla mij een aantal mooie plekjes op Aruba laten zien en zijn we geëindigd op een van de mooiste stranden waar we bij zonsondergang enkele uren hebben zitten kletsen. Vervolgens zijn we weer richting haar appartement gereden, waar ik de rest van de vriendengroep leerde kennen. Ayla woonde op Aruba op Patiri, dit is een soort grote tuin met een zwembad in het midden waar allerlei soorten appartementen omheen gebouwd zijn. Hier huren, voornamelijk Nederlandse, mensen een woning die ook werkzaam zijn op Aruba. Dit waren – toen Ayla er woonde – mariniers, piloten, stagiaires uit het ziekenhuis, verpleegkundigen en heel wat juffen. Samen noemde ze zich de “Patiri familie”. Als je samen zoveel lief en leed deelt in een jaar tijd, omdat je allemaal alles hebt achter gelaten in Nederland, voelt het als een familie.

We hebben de rest van die week zoveel leuke dingen gedaan! Zo zijn we meerdere malen (romantisch) uiteten geweest met zicht op  die prachtige azuurblauwe zee, hebben we gebarbecued met de “Patiri familie”, gewinkeld in Oranjestad, zijn we verschillende strandjes afgeweest, hebben we puppy’s mogen knuffelen in het asiel, hebben we genoten van een zelfgemaakte maaltijd op het strand bij zonsondergang en heb ik een kijkje genomen op de school waar Ayla les gaf en heb ik al haar lieve collega’s leren kennen.

Het meest bijzondere aan de week op Aruba was dat het voelde alsof we elkaar al jaren kenden. Daarnaast heb ik werkelijk waar, en je gelooft het vast niet, géén moment de gedacht: “Dit is ongemakkelijk!” Alles was zoals het moest zijn, ik voelde me compleet en gelukkig! Meerdere mensen uit de “Patiri familie” zeiden dan ook: “Jullie zijn het perfecte Robert ten Brink verhaal” (alleen hadden wij Robert ten Brink niet nodig om onze droom te verwezenlijken). “Een Catfish verhaal wat wel eens een keer goed afloopt”. En opmerkingen als: “Als we jullie zien lijkt het helemaal niet alsof jullie elkaar pas enkele dagen kennen” en: “Is het nou al officieel tussen jullie want volgens mij is het wel duidelijk?”…..

Het einde van mijn Arubaanse avontuur kwam in zicht

Deze foto is de laatste foto op Aruba. Enkele uren later vloog ik terug naar Nederland.

Op 16-06-2016 viel de avond dat we nog een laatste keer uiteten zouden gaan. Het einde van mijn bezoek kwam namelijk, jammer genoeg, langzaam in zicht. Echter had Ayla bedacht dat het niet zomaar een restaurant moest zijn die laatste avond, want toen we bij het restaurant aankwamen viel mijn mond open… Ze had mij meegenomen naar Quinta del Carmen, een uberchique restaurant waar je u tegen zegt. Een grote witte villa met een onwijs mooi landgoed eromheen. De witte voorgevel was prachtig verlicht!  We werden netjes ontvangen door een man in pak en liepen achter hem aan, door het huis, richting de tuin. Je had mijn gezicht toen eens moeten zien… er verscheen een stralende glimlach van oor tot oor die er voorlopig niet meer af ging.

Dit was niet zomaar een tuin, maar zo’n prachtig verlichte groene tuin die je zo herkent uit een romantische film. De sfeervolle muziek, de schattig verlichte lampionnetjes die door heel de tuin hingen, het goddelijke eten, de perfecte locatie en tegenover mij het meest mooie en lieve meisje. Dit maakte de avond zo bijzonder en onvergetelijk! En toen ze mij als haar vriendinnetje vroeg kon ik helemaal niet meer functioneren van geluk. Eindelijk… eindelijk had ik gevonden waar ik al jaren naar op zoek was. Iemand die mijn leven compleet maakt, mij aanvult en mij het gevoel geeft dat ik speciaal ben. Zij laat mij het gelukkigste mens op aarde voelen.

Al snel hebben we afscheid moeten nemen wat niet bepaald makkelijk was… Ik zou mijn meisje namelijk nog een maand moeten missen voordat zij weer definitief naar Nederland zou komen.

Enkele maanden voor mijn vertrek naar Aruba kwam ik officieel uit de kast en had ik na drie jaar eindelijk alle moed verzameld om die stap te zetten. De stap om volledig mijzelf te zijn en voor mijn eigenlijk geluk te kiezen.

Zou jij ooit uit je comfort zone stappen voor de liefde?
Heb jij zelf nou ook zo’n romantisch liefdesverhaal en wil je die met onze lezers
delen middels een gastblog? Mail dan naar: info@seeitasajourney.nl

Volg:
Marjolein Egbers

De drijvende kracht achter Seeitasajourney.nl, dat is Marjolein. Haar creativiteit uit ze voornamelijk in woorden en fotografie. Schrijven is dan ook echt haar ding. Zo werkt ze als online content marketeer en heeft ze drie jaar lang haar eigen blog gehad.

Find me on: Web

4 Reacties

  1. 15 februari 2018 / 10:13

    Wat een prachtig verhaal! ♥♥ Heel dapper dat je die sprong in het diepe gemaakt hebt, maar wat was het het waard!

  2. 15 februari 2018 / 13:47

    Zo’n bijzonder verhaal, de liefde straalt er echt van af! En hoe bijzonder dat je die grote sprong gewoon gemaakt hebt! Alsof alles zo hoorde te zijn en de zenuwen ook wel wisten dat het goed was 🙂

  3. 18 februari 2018 / 20:53

    Ohhhhh wat een romantisch verhaal, love it!! En zo tof dat je gewoon in het vliegtuig bent gestapt, meant to be!

  4. iske
    24 september 2018 / 11:45

    ik blijf dit verhaal Steeds maar weer opnieuw lezen. het blijft zo mooi en bijzonder. hopelijk kan ik het ooit zelf mee maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?