Een lange afstandsrelatie – Gastblog

Romy-en-Brecht

Romy en Brecht; een gelukkig stel die er voor kiezen om elkaar de vrijheid te gunnen. Al 3,5 jaar hebben zij een lange afstandsrelatie, omdat Romy besloot om volledig te gaan voor haar droombaan in Slovenië. Geen makkelijk besluit..

Ik laat je vrij en jij mij

Als je koppels zou vragen naar tips voor een gezonde relatie, zeggen ze vaak: veel praten, elkaar verwennen, humor en bovenal eerlijk zijn over wat je voelt en wilt. Ik ben het hier volledig mee eens, maar voeg daar graag iets aan toe: elkaar vrijlaten. Volledig vrijlaten. Dat klinkt eng, en geloof me, dat is het ook! Maar als je samen aan de rand van die klif staat en je weet dat de ander kan en wil vliegen, laat je haar los zodat ze kan haar vleugels kan uitslaan. Toch?

Mijn lieve vriendinnetje Brecht en ik hadden het allemaal best goed voor elkaar; we woonden samen in een klein appartementje met onze kat Oliver, lieve familie en vrienden in de buurt en beiden bijna geslaagd. En dat alles op ons 21ste. Ze zeggen vaak dat lesbische koppels vroeg samen gaan wonen. Toen we dat hoorden – nadat we al samenwoonden – moesten we wel even grinniken omdat ook wij ons hier schuldig aan maakten.

Een kans die ik moet grijpen

Vlak voordat ik mijn diploma in ontvangst kon nemen (mijn vriendin moest nog even langer door voor de laatste credits), kreeg ik een gouden kans. Kreeg ik een baan praktisch in mijn schoot geworpen. Terwijl het vlak na het slagen niet altijd makkelijk is om meteen aan de slag te kunnen… We hebben lang gesproken over de opties die we  hadden en we besloten samen dat ik ècht geen “nee” kon zeggen. De baan die ik aannam was alleen wel in Ljubljana, Slovenië, en ik zou de uitdaging alleen aan gaan en alleen op het vliegtuig stappen….

Maar wat als we uit elkaar groeien? De afstand ons zal breken? De vrijheid ons naar het hoofd stijgt? Wij kunnen toch helemaal niet zonder elkaar?

Brecht en ik hebben elkaar ontmoet op onze opleiding en hebben daarom eigenlijk 4 jaar lang hetzelfde leventje geleid. We gingen samen op buitenlandse stage (naar Portugal en Italië), hebben samen een semester in Denemarken gestudeerd en hebben dezelfde vrienden leren kennen. Waar zij ging, ging ik, en andersom. Omdat we best jong, op ons 18e, samen kwamen (als niet-lesbische meiden werden we opeens spontaan verliefd, maar dat is weer een ander verhaal) en sindsdien geen tijd meer zonder elkaar hebben gehad, was het goed om deze vrijheid te gebruiken om even naar onszelf te kijken. Wat wil ik in het leven (naast het feit dat ik graag een ring om haar vinger wil doen)? Wat zijn mijn dromen (naast het feit dat ik met haar een bed & breakfast wil beginnen in Portugal)? En, wie ben ik, los van de “wij”?

Dubbele gevoelens

Lange-afstandsrelatie

Ik heb mij zeker schuldig gevoeld, want ja, ik ben vertrokken en heb alles zomaar achter gelaten! In het begin kreeg ik ook vaak de vraag: “Maar mis je haar dan niet?” Alsof er ook maar een kans was dat mijn antwoord “Nee” zou zijn. Tegelijkertijd kreeg Brecht vaak de vraag: “Waarom ging je dan niet mee?” Alsof ze daar zelf nog niet aan gedacht had… Hoe vreemd het ook was voor de mensen om ons heen, wij lieten elkaar vrij. En ondanks dat ik misschien degene ben die net dat extra beetje vrijheid kreeg om te vliegen (letterlijk), hebben wij nu beide het gevoel dat we echt op elkaar kunnen bouwen! We vertrouwen elkaar volledig en weten dat we altijd het beste met elkaar voor zullen hebben.

En ja, ik geef toe, ideaal is die vrijheid niet altijd. Elke avond Skypen we uren tot onze ogen dichtvallen en één van ons dan toch eindelijk ophangt. Aftellen, aftellen en nog eens aftellen tot we elkaar eindelijk weer zien. Elkaar via Whatsapp soms niet helemaal goed begrijpen en vervolgens, na een stilte van een paar uur, toch maar weer een berichtje sturen. En het blijft lastig belangrijke beslissingen maken terwijl we niet rustig naast elkaar op de bank zitten. Want belangrijke beslissingen moeten zeker worden gemaakt. Want zo vrij als het nu is, zo laten we elkaar niet nog een jaar. Van de vrijheid hebben we genoten, zijn als individuen gegroeid en weten we waarvoor we al 3,5 jaar vechten, maar ook dat is mooi geweest.

Eind juni verhuist een van ons naar de ander.. In het andere land… Maar wie? Dat blijft nog even een raadsel…

Geschreven door Romy. Vind je het leuk om Romy en Brecht te volgen?
Bekijk dan hun Youtube account ‘Kweerdo’.
Ook een gastblog schrijven voor Seeitasajourney? Mail naar: info@seeitasajourney.nl

Volg:
Marjolein Egbers

De drijvende kracht achter Seeitasajourney.nl, dat is Marjolein. Haar creativiteit uit ze voornamelijk in woorden en fotografie. Schrijven is dan ook echt haar ding. Zo werkt ze als online content marketeer en heeft ze drie jaar lang haar eigen blog gehad.

6 Reacties

  1. 13 februari 2018 / 10:28

    Bedankt voor het plaatsen van onze gastblog! ❤️ Het was erg leuk om ons verhaal op papier te zetten. Ik raadt het iedereen aan om ook een gastblog te schrijven! Liefs, Brecht&Romy.

    • 13 februari 2018 / 16:18

      Dat vinden wij dan weer leuk om te horen! Jullie mogen trots zijn op dit mooie artikel! Liefs, x

  2. 13 februari 2018 / 14:27

    Heel erg mooi om te lezen dat ze sterk genoeg zijn om elkaar te blijven steunen. Ik heb weleens een langeafstandsrelatie gehad met een jongen die in Stockholm woonde. Het was niet gemakkelijk…

  3. Raissa
    15 februari 2018 / 08:11

    Wat een mooie post!
    Slovenië is een prachtig land! Wat een goede stap om toch die kans te pakken, het maakt je sterker..
    Twee van mijn beste vrienden zijn voor de liefde naar Slovenië verhuisd. Wat heeft dat land toch? 😋

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *