Mijn coming out verhaal – Gastblog

Hallo, ik ben Lisa en ik ben 14 jaar. En vandaag wil ik jullie iets vertellen over mijn coming out. Als eerste ben ik uit de kast gekomen bij mijn ouders. Dit ging eigenlijk heel goed. Ze vinden het helemaal oké en ze steunen me er compleet in. De meeste mensen van mijn familie weten het, maar nog niet allemaal. Maar ook zij zijn er ook helemaal oké mee.

Basisschool

Maar dan heb je nog je coming out op school, en deze was zwaar. Als eerste ben ik op de basisschool uit de kast gekomen. De meeste waren er oké mee maar zeker niet allemaal. Er waren meisjes bij mij in de klas die zeiden: “Ik ga niet met zo’n vieze pot omkleden”, als we bij de gym waren. Dit raakte me, want als een meisje in groep 8 wil je erbij horen. Maar vaak lukte dit niet. Ik hoopte dat als ik naar de middelbare school ging dat dit ging stoppen.

Middelbare school

De eerste 2 jaar lukte dit ook. Ik kreeg een vaste vrienden groep, ik haalde goede punten en het leek allemaal veel beter te worden dan de basisschool. Tot ik in het 3e leerjaar besloot om ook op mijn school uit de kast te komen. Eerst kreeg ik veel reacties zoals goed dat je het hebt gezegd! En dat soort reacties. Maar die gingen langzaam over in haat reacties, zoals pleeg zelfmoord en vieze k*nker lesbo en dat soort dingen. Ik probeerde het te negeren maar dat ging niet meer, toen heb ik hulp gezocht op school. Want op een bepaald moment ben ik zelfs al mijn oude vrienden verloren.

Ik kreeg ruzie met mijn beste vriendin. En mijn hele vrienden groepje haatte me opeens. Behalve mijn beste vriend. Hij is er voor me en daar ben ik heel dankbaar voor. En ik hoop dat we nog heel lang vrienden kunnen zijn. Maar voor de rest van het groepje; als ze me zagen dat scholden ze me uit, en ze verspreiden allemaal leugens over me. Zelfs mensen die me geen eens zo goed konden begonnen raar tegen me te doen. Dit vond ik het moment om hulp te zoeken op school.

Ze hebben een pestprotocol gestart, dit hield in de mensen aanspreken en ze in de gaten houden. Als dit niet zou werken dan zouden ze verder gaan. Ouders erbij halen en zo steeds verder. Nu ik deze blog schrijf ben ik 2 weken met ze aan het praten en voor zo ver ik weet is alles gestopt. En daar ben ik zo blij mee, ik ga nog steeds niet met ze om, dat is beter denken we. Ik heb nu een nieuwe vriendengroep gevonden. Ik sta nu bij hun en het pesten is gestopt.

Wat ik jullie dus wil meegeven is, blijf jezelf. Want je komt mensen tegen die je accepteren, en je vindt mensen om mee te praten. Het kan soms zijn dat je lang moet wachten maar geloof me, het is het waard.

Als ik nu terug kijk ben ik blij dat ik uit de kast ben gekomen, want nu kan ik eindelijk mezelf zij en hoef ik niks meer te verbergen. En dat was het zeker waard.

Dit was mijn blog. Ik hoop dat jullie nog een fijne dag hebben. 💕🏳️‍🌈

 

Volg:
Ayla van den Akker

Ambitieus, humoristisch, een keiharde werker en recht voor zijn raap, dat is Ayla. Ze heeft altijd haar zaken op orde en is goed in het verwoorden van haar gedachten. Deze levensgenieter vindt het dan ook super leuk om artikelen te schrijven voor Seeitasajourney.nl.

Delen:

1 Reactie

  1. 4 mei 2018 / 20:12

    Oh meid toch, vreselijk om te lezen!! Ik weet wat het is om gepest en uitgesloten te worden. Ik snap niet dat zulke zaken nog voor zo’n reacties kunnen zorgen. Holebi’s zijn er overal en zijn ook maar mensen. Moedig dat je hierover spreekt en ik hoop echt oprecht dat het snel beter mag gaan voor je!! En wat het deel ‘vrienden’ betreft, echte vrienden doen zoiets niet. Echt vrienden zijn meestal op 1 hand te tellen, maar het zijn diegene waar je op kunt rekenen. Beter 1 echt vriend dan 10 fake. Knuffel!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *