Ze noemen het uit de kast komen? Coming out verhaal – Ayla

Tijdens de puberteit merkte ik dat ik anders was, ik kwam er achter dat ik niet hetzelfde dacht als mijn klasgenoten en vriendinnen. In dit artikel vertel ik hoe ik erachter kwam dat ik ‘anders was’ en uit de kast kwam.

Nou is de puberteit natuurlijk bij uitstek de periode waarin je jezelf afvraagt wie je bent. En natuurlijk is dit sowieso de centrale gedachte tijdens de puberteit. Maar je hebt zelf snel door of het verder gaat dan bij je klasgenoten. Jezelf ontwikkelen en jezelf afzetten van alles wat normaal is en wat hoort, dat is hoe de meeste pubers in die tijd te werk gaan. Zo zit ik eigenlijk van nature niet in elkaar en ik merkte dan ook dat er ergens meer aan de hand was. Natuurlijk wilde ik helemaal niet anders zijn en deed dan ook mijn uiterste best om erbij te horen en om vooral niet op te vallen, toch bleef ik mezelf maar tegen komen..

Hoe het begon

Ik was 15 en het het circus omtrent vriendjes was bij de meeste meiden om me heen begonnen, maar daar was ik eigenlijk niet zo mee bezig. Ik was veel meer bezig hoe iedereen er uit zag, wat ze aan hadden, hoe hun make-up zat en wat ik nou allemaal zo leuk vond aan al die knappe, leuke en populaire meiden. Compleet onschuldig bekeek ik ze hele dag van top tot teen om vervolgens te kunnen nadenken hoe ik met mijn budget ook maar enigszinds in de buurt zou kunnen komen.

Heb jij al gezoend? Hoe was jouw eerste kus? Heb je een vriendje? Hoeveel vriendjes heb je al gehad? Hoe kan het nou dat jij nog geen vriendje hebt? Ben je niet nieuwsgierig? Heb je HET al gedaan? Ik ken zo’n leuke jongen, echt wat voor jou!

Huh wat jongens? Die broekkies met hun haar alle kanten op, hun lompe humor, ruikend naar zweet en hun niet tactvolle opmerkingen? Huh wat verliefd? Op die gasten? uhhh… Wat ik aantrekkelijk vind? Ik denk dat hij lief moet zijn, verder geen idee. Het werd steeds duidelijker, de gesprekken werden steeds korter. Ik was er niet mee bezig en had er geen behoefte aan.

– Ik merkte dat het mij aantrok en dat ik er steeds meer over wilde weten –

Toen ik in 3 havo zat waren er meiden die in de theaterklas zaten die uit de kast kwamen. Iets wat ik heel tof en interessant vond. Ik vond het vooral tof dat zij echt zichzelf waren en ergens begreep ik ze wel. Zij wilden samen zijn met een mooi meisje en niet met zo’n harige zweetbal. Iets wat ik eigenlijk wel steeds logischer begon te vinden, ik was dan ook verbaasd dat anderen om mij heen het maar een gek idee vonden.

Ik merkte dat het mij aantrok en dat ik er steeds meer over wilde weten. De meisjes uit de theaterklas voegde ik toe op Hyves, ik zocht me suf naar info op het internet en ik merkte dat ik het steeds interessanter begon te vinden. Dat ik op dat moment het antwoord naar mijn eigen zoektocht al in handen had, had ik natuurlijk niet door. Ik was lekker blue, naïef, jong en wist toen niet waar dit allemaal toe zou lijden.

– Mijn moeder vroeg aan mij of ik vrouwen misschien leuker vond dan mannen –

Deze zoektocht bleef natuurlijk verder gaan en inmiddels leek mijn moeder ook wat door te krijgen. Zo stelde zij mij uiteindelijk de vraag waarom ik mijn kamer vol had hangen met posters van vrouwen. Ze was daar verbaasd over, omdat menig meisje haar kamer vol had hangen met posters van knappe mannen en boybands. Ik was vervolgens weer verbaast over haar vraag. Beyonce, Shakira en etc. waren namelijk vrouwen waar ik echt fan van was, daarom hingen zij in mijn kamer. Mijn moeder vroeg mij daarna of ik misschien meer voor vrouwen voelde dan voor mannen? Daar vulde ze op aan dat ze daar geen enkel probleem mee zou hebben en dat het niet erg was.

Door deze vragen in combinatie met mijn eigen zoektocht besloot ik diezelfde avond alle posters van de muren van mijn slaapkamer te halen en deze vol te hangen met posters waar allerlei mannen op stonden. Mannen waar ik nog nooit van gehoord had en mannen die ik totaal niet leuk vond, maar toch deed ik het. Want als mijn moeder al zoiets dacht, wat moesten mijn vriendinnen, die ook in mijn kamer kwamen, dan wel niet denken? Ik sprak mezelf streng toe en besloot niet meer zo gek te doen…

-Elke dag na school fietste ik zo snel mogelijk naar huis, omdat ik zo snel mogelijk op de TMF-chat wilde.-

De daarop volgende periode was een lastige tijd. Gelukkig keek ik elke dag TMF met Miljuschka en Renate. Toen naar voren kwam dat Miljuschka biseksueel is ging er een nieuwe wereld voor mij open… Dat kan dus ook?! Ik was echt een blue hertje en wist allemaal niet dat het kon. Daarom besloot ik op onderzoek uit te gaan op de TMF site, ze bleken daar een chat te hebben. Daarvoor meldde ik mij aan en raakte in gesprek met verschillende mensen, zowel gay als hetero. Wat was het gezellig en iedereen snapte me! Elke dag na school fietste ik zo snel mogelijk naar huis, omdat ik zo snel mogelijk op de TMF-chat wilde. Daar kon ik ten minste praten met mensen die zichzelf ook even niet meer begrepen.

Met 1 meisje kon ik het steeds beter vinden. Ik sprak haar inmiddels elke dag op msn en vertelde haar mijn dagelijkse struggles, omdat ik nog in de kast zat. Zij was al uit de kast gekomen en vertelde hoe haar leven eruit zag en hoe bij haar de reacties waren. Steeds meer wilde ik dat ook. We spraken elkaar elke dag via MSN en hadden vaak de webcam aan. Zo hadden we toch het gevoel dat we elkaar beter konden vertrouwen. We spraken in die tijd niet af. Ik mocht namelijk van mijn ouders nog niet met de trein of tram.

-Ik zou het eerst aan mijn moeder vertellen en daarna de rest van het gezin.-

Op een avond vertelde ik haar dat ik het tijd vond om stappen te zetten. Ik zou het eerst aan mijn moeder vertellen en daarna de rest van het gezin. Waarom ik het zo deed is niet helemaal logisch.. Mijn ouders zijn namelijk begripvolle mensen die liefdevol zouden reageren samen. Toch deed ik het 1 voor 1 en begon ik met mijn moeder.

Ik ging naast mijn moeder op de bank zitten en begon het haar te vertellen. Veel weet ik er niet meer van, wel dat ik zelf erg overstuur was omdat ik mij schaamde. Gelukkig reageerde mijn moeder super lief. De volgende dag vertelde ik het dan ook mijn vader. Zijn reactie kan ik eigenlijk helemaal niet zo goed herinneren, behalve dat hij heel relaxt was, zoals hij altijd is eigenlijk. Sindsdien hebben mijn ouders mij altijd gesteund. Zij hebben het ook aan mijn broertje en de rest van de familie verteld.

Er viel een grote last van mijn schouders. Het hoge woord was er eindelijk uit. Langzaam aan heb ik het steeds meer mensen verteld. Het was niet altijd makkelijk en ik heb gelukkig veel hulp gehad van mensen en vriendinnen. Toch ben ik nog elke dag blij dat ik het gedaan heb en dat ik toen uit de kast gekomen ben. Jammer genoeg doe ik dat soms nog steeds, want mensen blijven er toch van uit gaan als zij mij zien, dat ik hetero ben. Helaas.

Ik hoop dat mijn coming out andere helpt bij hun eigen zoektocht naar zichzelf. Wil je jouw coming out verhaal ook delen middels een gastblog? Neem dan contact met ons op.

Volg:
Ayla van den Akker

Ambitieus, humoristisch, een keiharde werker en recht voor zijn raap, dat is Ayla. Ze heeft altijd haar zaken op orde en is goed in het verwoorden van haar gedachten. Deze levensgenieter vindt het dan ook super leuk om artikelen te schrijven voor Seeitasajourney.nl.

Find me on: Web | Facebook

15 Reacties

  1. 2 februari 2018 / 11:14

    Wat een leuk dat iedereen het zo goed heeft opgenomen en dat je helemaal jezelf kan zijn! Leuk geschreven blog post!

  2. 2 februari 2018 / 13:10

    Wat is de pubertijd toch een ingewikkelde tijd. Enerzijds willen pubers overal tegen aan schoppen en anderzijds willen ze er gewoon graag bijhoren. Als ik zelf terug kijk naar die tijd zie ik mezelf ook worstelen met vanalles. En als je dus ook nog worstelt met het uit de kast komen maakt die tijd nog ingewikkelder kan ik mij voorstellen. Je hebt er een mooi artikel over geschreven met een positieve insteek!

  3. Marit
    2 februari 2018 / 16:23

    Mooi geschreven! <3

  4. Romy
    2 februari 2018 / 18:59

    Wat heb je het mooi omschreven en wat fijn dat je familie zo goed reageerde! Ik kan me voorstellen dat het, zeker in je puberteit, best een struggle is als je uit de kast moet komen. Verliefdheid en vriendjes/vriendinnetjes is dan al een ding en ik snap dat het niet makkelijk is als je niet die gevoelens hebt voor alleen jongens die je vriendinnen wel hadden. Mooi om te horen dat je uiteindelijk een leuke vriendin hebt gekregen en dat je omgeving er –
    terecht! – helemaal oké mee is. Precies zoals het hoort! ♥

  5. Benita
    7 februari 2018 / 19:37

    Mooi geschreven Ayla, en wat moet dat idd lastig geweest zijn. Gelukkig heb je dus een lieve familie en ben je bij Marjolein ook in een lieve familie gekomen. Want wij zien hoe gelukkig Marjolein is met jou en hoe ze straalt van geluk, en dat zien we bij jou ook.
    Wees welkom lieverd, jullie zijn een prachtig, lief stel powergirl Girls !!!!!!???

    • 12 februari 2018 / 09:19

      Aaah wat een super lieve reactie Benita! Wij zijn inderdaad heel gelukkig! Ik ben blij met zo’n lieve schoonfamilie! <3

  6. 13 februari 2018 / 22:10

    Ik kom hier voor het eerst en wat een leuke blog! Mooi om te lezen dat jouw ‘coming out’ zo positief is gegaan. En dan vooral binnen de veiligheid van je thuishaven, je ouders. Ik heb alleen maar onbegrip voor ouders die hier negatief op reageren. Zelf heb ik 2 kinderen. Ik schreef eens een blog over ‘wat als mijn kind homo wordt’. En daarmee bedoelde ik alleen al te zeggen dat ik dat zo’n suffe opmerking vindt. Als mijn zoontje met poppen speelt, of ik dan niet bang ben dat hij homo wordt. Ten eerste, wórd je geen homo (wie heeft dat nou bedacht) en ten tweede, sorry? Wat is er om bang voor te zijn? Dus heel fijn dat jouw ouders je steunden. Het geeft je al een hele mooie basis mee om vanuit daar anderen op de hoogte te stellen, lijkt me.

    • 15 februari 2018 / 16:19

      Wat een mooie reactie! Ik vind het altijd grappig als mensen denken dat je er voor kiest om homo te worden… Waarom zou je kiezen voor de moeilijkste weg met zoveel hobbels?

  7. Jaimie
    14 februari 2018 / 23:14

    Hoi ayla , wat heb je dit mooi geschreven! Ik kreeg er kippenvel van ( op een goede manier) . Blijft een bijzonder proces de puberteit als ik erop terug kijk. je bent je zo bewust bent van de mensen om je heen , maar tegelijkertijd worstel je vooral met jezelf. Het zal erbij horen, ik ben zelf blij dat het achter de rug is haha. Het mooiste aan je verhaal vind ik dat je toch zo snel eerlijk tegen over jezelf en je naasten over wie je bent. Daar doen veel mensen jaren over!!
    Veel geluk samen met je vriendin !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?